Reflexia

Wat mensen niet allemaal weggooien… of althans naar de Kringloop brengen. Ik keek mijn ogen uit, naar de schappen vol met het prachtigste serviesgoed, zo gaaf en glanzend alsof het gloednieuw was. Winkelwagentjes reden af en aan, volgeladen met de mooiste spullen die voor een habbekrats een tweede leven zouden krijgen: speelgoed, elpees, boeken, ja zelfs complete woninginrichtingen zodat ik me afvoeg: hebben die mensen dan helemaal niets in huis?
In een donker hoekje stond een antieke spiegel. De vorige eigenaresse, zo werd me verteld, was een even excentrieke als beeldschone dame die hem kwijt wilde omdat haar spiegelbeeld haar begon te achtervolgen. De lijst was ooit zwaar verguld geweest. Nu was het bladgoud voor 99% afgebladderd; het houtsnijwerk was echter nog gaaf genoeg om de prijs acceptabel te maken. De koop werd gesloten en nadat de verkoper me ‘veel plezier samen’ had toegewenst, reed ik ermee naar huis. Puffend en steunend manoeuvreerde ik het gevaarte door het trapgat naar twee hoog, bijna zonder te stoten. De enkele keer dat het pakket de muur raakte meende ik een zacht ‘au!’ te horen, maar er waren nog een paar buren thuis dus schonk ik er geen aandacht aan.
Ik ben niet zo’n klusser, dus ik waagde me niet aan de onderneming om hem in mijn eentje aan de muur van de slaapkamer te hangen. Hij stond er voorlopig best zo, vond ik.

Die nacht sliep ik slecht. Om een of andere reden voelde ik me bespied. De spiegel stond aan mijn voeteneind, en als ik ernaar opkeek, was het net een deur naar een andere, duistere kamer die tot dan toe verborgen was gebleven. Toen ik eindelijk indommelde, kreeg ik een chaotische droom. Ik mocht een minuut gratis winkelen in de Kringloopwinkel, die vol stond met een doolhof van spiegels zodat ik voortdurend mezelf tegenkwam. Mijn winkelwagentje bleef leeg. Het personeel lachte zich een kriek en ook dat geluid leek door de spiegels duizendvoudig weerkaatst te worden.

De volgende ochtend was ik nog vermoeider dan de avond ervoor. Mijn bed was een puinhoop, en toen ik in de spiegel keek, schrok ik zo van wat ik zag, dat ik languit op mijn bed terugviel.

Reflexia

 

De spiegel werd volledig gevuld door de beeltenis van de vrouw die ik een paar maanden geleden was verloren. Ze was helemaal naakt, sexy draaiend en wentelend bewonderde ze haar eigen spiegelbeeld. Sinds haar dodelijk ongeluk was ik alleen gebleven om het gemis te verwerken. Dat lukte me tot dusver aardig, ik ben geen uitgaanstype en werd dus niet te zeer op de feiten gedrukt. Toen ze mij zag liggen, zong ze zacht: “Hoi schat… ik kon je niet missen, daarom kom ik nog even terug… hoe vind je me?”
“Je bent een engel…” prevelde ik, waarna ze hernam:
“Inderdaad, ik heb zelfs een nieuwe naam: in de hemel noemen ze me Reflexia, omdat ik een beetje ijdel ben en graag naakt voor de spiegel zit. Dus toen ik je met deze spiegel zag, dacht ik: ik zal je eens verrassen!”
“Dat is je gelukt!” antwoordde ik, waarna ze in haar volledige naakte lengte boven op me dook. Ik kon niet anders dan toelaten hoe ze me wild uitkleedde,  en mijn ondergoed uit het raam gooide. Dat deed ze vroeger wel vaker, om mij te dwingen haar naar buiten te volgen, waar we op het balkon de hele nacht zinderende buitensex hadden.
“Neuk me!” riep ze, “Net zo hevig als ik van je gewend ben van toen ik nog leefde!”
“Wil jij gepijpt worden?” vroeg ik. Haar gezicht fronste even niet-begrijpend, maar dat veranderde in een geile grijns zodra ik haar tegen de regenpijp zette en neerknielde tussen haar gespreide dijen.
“Oh… oh, ja, ja…” kreunde ze van genot toen ik vol overgave haar kletsnatte lipjes tongzoende. Ze duwde haar kruis in mijn gezicht, legde haar hemelslange benen om mijn schouders en greep wild in mijn haar terwijl ze reed als een hemelse amazone. De regenpijp versterkte haar kreten tot een apocalyptisch gegil dat in de wijde omtrek te horen was toen ze squirtend klaarkwam.

“De hemel zij dank…” fluisterde ze toen we kronkelend waren omgerold en onze lichamen in elkaar waren gestrengeld. Haar tongzoen was nog geiler dan vroeger, ze voerde me er dronken mee terwijl ik drijfnat werd van haar squirtvocht dat het hele balkon vulde.

Pas veel later droeg ik haar gewichtloze naaktheid weer naar binnen. “Vond je het lekker?” vroeg ze.
“Alsof een engeltje over mijn tong pieste!” zei ik, waarna we allebei lachten.
“Ga jij maar lekker douchen,” zei ze, “ik ga terug naar de hemel. Ik moet vliegen want we hebben engelexercitie met Gabriël.  Zie ik je gauw weer?”
“Zo vaak je maar wil…” antwoordde ik, zonder me af te vragen wie Gabriël was. Ze nam een aanloop en dook geluidloos door de spiegel.

Toen ik die middag haar grafsteen bezocht, heb ik vuriger gebeden dan ooit.

nbrplaza

Orgas me

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.